BİR BİLEN
Umduğun inceliğe inmiyorsa söz,
Çekil suskunluğun tüneklerine;
Ucuz etme anlamı...
Böyle zamanlarda insan
Çokluk yalnız kalmalı...
Sevgisiz seslerle çevren çiğ,
Uysan uzaklaşırsın kendi özünden,
Dirensen günün karanlık...
Bu yüzdendir gecelerin güzelliği,
Geceler aydınlık
Al getir kendi derinliklerine,
Ufuksuz sularda duran gemini...
Getir ki sabaha çok var...
Hem bakarsın gecelerin koynundan
Bir 'bilen' çıkar...
ŞÜKRÜ ERBAŞ

SİTEM

Ben ona sıkıntılı güz günlerinde

Yedi renkli yaz yağmurları dilemiştim

Kırmak istememiştim duygu filizlerini

Büyük bir ustalıkla susturup içimdeki uğultuyu

Rüzgarımı olanca yumuşaklığıyla salmıştım üzerine

İncinmesin diye tek

Acıyı bile ters yüz eden

İncelikli bir gülümsemeyle yüzümde

Ben ona gittikçe soğuyan zamanlarda

Sıcacık bir sığınak olayım istemiştim

İnsanlar içinde üşüdükçe

Güvenle gelebileceği

Kuşların kanatları neden vardır?

Bir insan neden ağlar yarı yaşına gelince?

Bulutlar gökyüzünün yükü müdür, süsü müdür?

Tutsağı mıdır rüzgarın, sevgilisi midir?

Konuşayım istemiştim bir yüreğin dilince

Yanıtı olmayan sorularda boğmak istememiştim

Ben ona sabah olamasam da

Dingin bir ikindi olayım istemişimdir

Herşeyin usul usul durulduğu saatlerde gelsin

Yüzünde uçuk bir gülümsemeyle

Yaslasın yorgunluğunu gövdemin yaşlı çınarına

Serip üzerine yapraklarımın ağırlıksız yorganını

Dinlendireyim istemiştim

Üşütmek istememiştim.

Ben ona ne istemişsem bu yalnızlık aylarında

Gecikmiş... İnce... Güzel ve uzak...

Biraz da kendime istemiştim

Sevgi adına 

ŞÜKRÜ ERBAŞ

TANIDIM SENİ

seni yalnızlığından tanıdım
kirpikleri kırık çocuk
çiğneyip durduğun dudaklarından.
gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
bir eylül göğünün bulut kümeleri
donuk bakışlarında;
hüznün nasıl da benziyordu
benim ilkgençliğime

ellerinden tanıdım seni
yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.
bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu
-anılardan anılara ince çizikler…-
yüzün bir türkü sonrasının
kederli dalgınlığında;
güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
gücenik duruşundan tanıdım seni.

seni kendimden tanıdım çocuk;
yüreği sürekli çiğnenen bir yol
gövdesi acılardan acılara köprü…
biraz öfke, biraz umut, çokça onur
olan kendimden.
eğildim öptüm yıkık alnından
uzaktın, kıyamadım sessizliğine
biraz daha dedim içimden, biraz daha;
gün olur, onuru güzel çocuk
acı da yakışır insanın yüreğine…

ŞÜKRÜ ERBAŞ

ÜŞÜMEKTEN DEĞİL KORKU

Yorgun savaşçılarız, yengiler eskitti bizi
Utanırız tadına varmaktan içkilerimizin
Biri bütün güneşleri toplar, vermeye bekletir
Üşümekten değil korku, ısınır olmaktan
Yorgun savaşçılarız, sevgiler ürküttü bizi

Tutulmuş dağ yolları oklar ve tuzaklar
Biri dostluk adına bağışlar çirkinliğimizi
Düz yollara düşeriz yeniden oksuz ve tavşansız
Yılgın savaşçılarız, sevgiler ürküttü bizi

GÜLTEN AKIN

UZUN YAĞMURLARDAN SONRA

Sen yağmurlu günlere yakışırsın
Yollar çeker uzak dağlar çeker uzak evler
Islanan yapraklar gibi yüzün ışır
Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün
Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün
Bir yer sızlar yanar içinde büsbütün
Her şeye rağmen ellerin üşür
Üşürse beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgârlar gelir geçer
Yosun muydum kaya mıydım nasıl unuttular
Kahredersin başın önüne düşer
Düşerse beni unutma

GÜLTEN AKIN

SEVGİLERDE

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı.

BEHÇET NECATİGİL